Nanlibre si Jimmy

Nilapag ko ang madugong kutsilyo sa lababo. Noon ko lamang naramdaman ang hapdi sa aking siko buhat ng malaking sugat na kinagatan ni Ana. Pinigilan kong hindi bumulyaw habang inaangat ang aking kamay. Tumingin ulit ako sa mukha ng dalagang aking pinaslang na nakahiga sa sahig ng kanilang kusina. Napakakinis ng kanyang mukha. Nakamulat pa rin ang kanyang malaking mata, ngunit walang mababakas na ilaw mula rito. Nakabukas ang kanyang bibig at may kaunting dugong tumutulo mula sa kanyang bunganga. Matagal pa akong tumitig sa aking pinatay bago ko mapag-isipang tumakas.

Sinubukan kong ihakbang ang aking kanang paa. Nakaramdam ako ng kaunting pananakit sa tuhod dahil kanina ay tumama ito sa mesa habang inaagaw ko kay Ana ang kutsilyong hawak niya. Hinakbang ko naman nang walang hirap ang aking kaliwang paa. Paika-ika akong lumakad palabas ng kusina.

Pagdating sa salas, tinignan ko ang aking sarili sa salaming nakakabit sa gilid ng hagdanan patungo sa ikalawang palapag ng bahay. Hindi maganda ang aking lagay. Puno ng dugo ang aking katawan, bakas sa aking T-shirt na kulay grey. Mula ang dugo sa saksak sa akin sa kaliwang tagiliran. Di naman kita ang dugo mula sa pantalon kong kulay itim. Para makita naman ang pinsala sa aking mukha, tinanggal ko ang maskarang bumabalot sa aking identidad.

Malubha ang lagay ng aking ilong dahil nasiko ito ni Ana kanina; namumula, at may umaagos na ilog ng dugo mula rito. Nang tinaas ko ang aking ilong upang makita nang maayos sa salamin ang sira, naramdaman kong sumakit ang dalawang itaas na ngiping nasa harapan. Gumalaw ito nang bahagya nang tinulak ko paloob. Napamura na lang ako sa aking sinapit. Tinignan kong maigi ang aking mukha at nag-isip ng dahilan sa aking asawa kung bakit ganito ang aking sinapit. Nakaaninag ako ng galaw sa likod ng salamin. Tumalikod ako at nakita ko ang isang batang babaeng edad anim o pito na nakatayo at nakabukas ang bibig, hindi mawari kung ano kanyang nakikita.

Nagtitigan kami nang matagal. Sinuot ko muli sa aking mukha ang aking maskara. Lumabas ako nang mabagal mula sa bahay. Pagsara ko ng pinto, nakita ko ulit ang bata, di gumalaw mula sa kanyang pwesto, nakabukas pa rin ang bunganga at walang maibugang salita mula sa kanyang bibig.

Sa labas ng bahay, naglakad ako nang paika-ika sa kahabaan ng madilim na eskinita. Sa dulo ng eskinita, nakita ko si Jimmy mula sa kotse na kumakaway na magmadali ako. Binilisan ko ang aking paglalakad, kahit na ang kapalit nito ay mas masakit na katawan. Paglapit ko sa kotse, binuksan ng Jimmy ang pintuan sa tabi ng driver.

“Bat ang tagal mo?” una niyang tanong.

“Lumaban si Ana eh,” sagot ko. “May towel ka ba diyan, malulunod na ako sa sarili kong dugo.”

“Eto,” tumayo siya nang bahagya para kunin ang kanyang bag sa likod ng kotse. Dinukot niya ang isang dilaw na panyo mula sa kanyang bag at inabot sa akin.

“Panyo? Wala ka bang towel?”

“Wala na eh.”

“Sige na nga pwede na ito” sinimulan kong punasan ang aking mukha.

“Bakit ka nga natagalan? May kasama ba siya doon?”

“Wala naman. Nadulas lang ako sa kusina kaya siya ang unang nakaatake sa akin. Sinaksak niya ako.” Pinakita ko ang malaking hiwa sa aking tagiliran.

“Ano ba naming klaseng katangahan yan?” at bigla siyang humalakhak. Napatawa rin ako pero tinigilan ko rin dahil sumasakit ang aking sugat sa bawat tawa.

“Okay lang ba sa’yo? Punong puno na ng dugo itong panyo mo.”

“Sige okay lang. Sa’yo na yan.”

Pinagpatuloy ko ulit ang pagpunas sa aking mukha. May narinig kami sa aming likuran at parehas kaming tumalikod.

“May paparating. Kailangan na nating umalis,” sabi ni Jimmy. At umalis na kami mula sa lugar na iyun. Sa pag-andar ng kotse, bigla akong bumulyaw nang sumakit ang aking tagiliran.

“Pwede ba tayong kumuha ng pansara sa sugat na’to? Meron atang malapit na Mercury dito.”

“Meron ba? Parang wala akong nadaanan.”

“May nakita akong isa malapit dun sa gasolinahan kanina.”

“Pero di tayo dadaan doon. Kailangan nating sabihin kay Donya na napatay na natin ang target.”

“Pero sobrang sakit na talaga nitong tagiliran ko,” dinampiaan ko ang aking sugat at sumigaw ako nang malakas sa sakit; sigaw na kay lakas, kayang marinig ng buong barangay.

“Oo na sige! Pupunta na tayo sa Mercury. Tae naman kasi, hindi nag-iingat.”

Napangiti ako nang bahagya. PInigilan kong tumawa upang di humapdi ang sugat.

“Paano mo ngayon sasabihin yan kay Rhea? Di ka na ata niya makikilala sa itsura mo ngayon,” sabi ni Jimmy habang lumiliko papunta sa malaking highway.

“Sabi ko naman na isang linggo akong mawawala dahil may kontrata ako sa Cabanatuan. Sana gumaling itong sugat ko matapos nun, kasi yari na naman ako niyan.”

“Paano pag di gumaling? Ano na namang sasabihin mong rason?”

“Eh ganoon pa rin.”

“Na nakipag-away ka na naman sa inuman? Baka magalit na sa akin yang misis mo. Baka sabihin “Takaw gulo naman itong si Jimmy wag ka nang sumama diyan,”” sinubukang niyang impisan ang boses para gayahin ang boses ng aking asawa. Napatawa ako at sumigaw sa sakit sa aking kaliwang tagiliran.

“Tae naman wag ka nang magpatawa. Sumasakit sugat ko sa pagtawa eh,” pakiusap ko.

“Lumalaki ata yung sugat pag tumawa ka eh.”

“May iba ka pa bang bimpo? Ipang-tatapal ko lang rito sa tagiliran ko.”

“Wala na. Bakit di ka kasi nagdala? Di ba may malinis kang T-shirt na dala, yun na lang muna; i-ikot mo dyan sa beywang mo.”

“Puti dala kong damit eh. Mahirap tanggalin mantsa ng dugo doon. Sa susunod talaga magdadala ako ng maraming bimpo.”

“Dapat lang. Paubos na towel ko sa’yo.”

“O ayan na yung gasolinahan.” Nakarating na ulit kami sa gasolinahan na hinintuan namin upang kumarga ng krudo.

“Nasan mo nakita yung Mercury?”

“Doon oh,” tinuro ko ang isang branch ng Mercury Drug na nasa kaliwa ng isang malaking supermarket.

“Bukas pa ba yan?”

“Oo 24 hours yang bukas.”

Nagmaneho ulit si Jimmy papunta sa Mercury Drug.

“Sana may sinulid sila diyan at karayom pang-sugat,” sabi ni Jimmy habang lumiliko sa isang intersection.

“Meron yan. Dati diyan din tayo bumili ng sinulid at karayom, naaalala mo yun? Nung nasaksak ka sa may bandang hita.”

“Sa Antipolo yun. Mas malaki branch ng Mercury doon eh.”

“Meron yan. Lahat yan sila meron.”

Nag-park si Jimmy sa bandang kaliwa ng Mercury Drug. Nakalabas na siya at nakalakad ng ilang hakbang nang bumalik ulit siya.

“May gusto ka bang bilhin?”

“Sinulid nga at karayom. Dahil mamamatay na ako sa sakit dito oh.”

“Maliban doon. Gusto mo ba ng ice cream o chocolate?”

“Bakit ililibre mo ba ako?”

“Syempre hinde. Wala ka talagang ipapabili pa?”

“Ay muntik ko na makalimutan, betadine at agua oxenada pala; panlanggas.”

“Ayaw mo ng alcohol?”

“Gusto mo bang mamatay ako sa hapdi? Wag alcohol.”

“Sige na. Wag kang iidlip ah. Baka di ka na niyan magising”

At naiwan na ako sa kotse. Matapos ang ilang minuto, nasa bingit na ako ng pag-idlip nang bumalik si Jimmy.

“Sabi ko sayo wala silang sinulid dito eh” nilapag ni Jimmy ang nabili niya sa likuran ng kotse.

“Wala? Ano ngayon ang binili mo?”

“Bumili na lang ako ng isang box ng band-aid. Damihan na lang natin para matapalan ang buong sugat.”

“Wala man lang silang gasa?”

“Wala nga. Edi sana yun yung binili ko. Sige hugasan muna natin itong sugat mo. O ayan agua oxenada at betadine ang binili ko, tulad ng sabi mo.” Nilabas niya sa paperbag ang isang rolyo ng bulat at dalawang magkaibang bote: isang puti, isang luntian. Tinaas ko nang bahagya ang aking T-shirt para lumantad ang malalim na saksak. Sinumulan munang pahiran ng agua ni Jimmy ang sugat.

“Ayan sobrang bula ng agua. Sobrang dumi ng sugat mo.”

“Ganoon ba yun? Sabi dun sa nabasa ko sa dugo bumubula ang agua.”

“Sa dumi yun sabi ng nanay ko. O betadine naman.”

Pinahiran ni Jimmy ng betadine ang sugat. Matapos nito, binuksan na niya ang box ng band-aid.

“Ilan laman ng isang box na yan?” tanong ko.

“60 pieces daw.”

“Mas malaki yung sugat kesa dun sa band-aid.”

“Patayo na lang natin idikit yung mga band-aid tapos damihan natin para matakpan lahat.”

“Sige, wala naman tayong choice eh.”

At sinimulan na ni Jimmy ang pagtapal ng band-aid sa aking sugat. Habang ginagawa niya ito, kinwento niya ang nakita niya sa loob ng Mercury Drug. “Nasa balita ka na agad sa TV,” sabi niya.  

“May balita na agad? Mas mabilis ngayon ah.”

“Oo nga eh. May nakakita pala sa iyong bata dun sa bahay, anak ni Ana. Bat di mo nasabi sa akin?”

“Anak pala yun ni Ana. Akala ko dalaga pa siya.”

“Hindi pala eh. Nagulat rin ako. Di naman nakita nung bata yung mukha mo no?”

Sapat na ang katahimikan ko bilang sagot.

“Nakita niya ang mukha mo?!” sigaw ni Jimmy.

“Tinitignan ko kasi yung mukha ko sa salamin. Sobrang sakit kasi ng ilong ko eh.”

“Sobrang tanga ka talaga no?”

“Pero di naman siguro naaninag nung bata yung mukha ko. Sobrang duguan at wala sa ayos yung ilong ko.”

“Bahala ka dyan. Ikaw magpaliwanag kay Donya.”

“Sige sige ako na magpapaliwanag.”

“Baka habulin pa yang batang nakakita sa’yo. Dagdag trabaho na naman yan.”

“Di yan. Tsaka bata lang naman yun. Mabilis pang mawala memorya niyan.”

“Sigurado kang di nakita totoong mukha mo ah?”

“Oo, hindi nga. Sabi mo nga di ba? Di na ako makikilala ng asawa ko sa mukha kong ito.”

“O ayan tapos na.” Naka-anim siyang band-aid para matapalan ang buong sugat. Kinuha niya ulit ang plastik na pinagbilhan niya. Nilabas niya ang dalawang chocolate na Cornetto.

“Nice naman, nanlibre.”

“Medyo gutom na ako eh.”

“Bat ka bumili ng ice cream? Dapat tinapay binili mo.”

“Eh gusto kong kumain ng ice cream eh, pakialam mo ba? Ayaw mo ba?”

“Syempre gusto ko. Libre eh.”

Napatawa ako nang kaunti at napasigaw ulit ako sa sakit sa aking tagiliran. Inabot ni Jimmy ang isang Cornetto sa akin, at sabay naming kinain ang ice cream. Magandang katapusan ito sa isang nakakapagod na araw.  

Ang Pagkamatay ng Isang Bayani

Alas-tres na ng madaling araw, ngunit nakabukas pa rin ang aking mga matang nakatitig sa kisame. Hindi ako makatulog, at hindi ko rin gusto. Ang pagsara ng aking mga mata ay pagsulyap muli sa nasusunog naming bahay sa hatinggabi. Ang pagtulog ay ang madamang muli ang hangin habang ako’y tumatakbo mula sa mga putok ng baril. Ang pag-idlip ay pagbisitang muli sa tubuhan. Ang katihimikan mula sa pagkagising na lamang ang nagbibigay sa akin ng buhay.

            Binasag ng tumutunog na telepono ang kapayapaan ng gabi. Agad ko itong sinagot bago pa matapos ang unang kuliling. “Anong meron?”

“Homicide, Tsip” sabi ni George sa kabilang linya.

“Saan?”

“Sa  Maisan Street.”

“Sige, papunta na ako.” Bago ko ibaba ang telepono ay agad kong sinabi,  “Wag mong galawin ang  crime scene ngayon.”

Ito na ang panglimang kaso ng pagpatay ngayong linggo; pinakamataas para sa bayan ng Senteno. Kung ang apat na pagpatay ay magkakakonekta, walang nakakaalam. Para sa akin na nandito sa trabahong ito ng sampung taon, hindi na ito nakakapagtaka.  Ang panahon ng eleksyon ay panahon din kung kalian tumataas ang krimen. Ibig sabihin din nito’y isa nang regular na gawain ang pagligo bago pa man umakyat ang araw. Habang sinusuot ang aking uniporme, nakita ko ang bakas ng dugo sa kaliwang kwelyo. Ngayon ko lang naalalang dapat ay lalabhan ko ito kagabi. Tinitigan ko ang aking sarili sa salamin: dalawang itim na bilog ang pumapaligid sa aking mga mata.

            Mabilis ngunit malinaw na alaala ang lumantad sa aking isipan. Naalala ko ang aking kakambal at ang huling mga oras na siya’y aking nasilayan. Madilim nang gabing iyon dahil walang buwan o bituing nagbibigay liwanag sa langit. Ang tanging liwanag ay hatid ng nasusunog naming bahay sa aming likuran. Isang daluyong ng mga putok ng baril ang dumagsa sa tubuhan, at tumatakbo kami sa bilis ng aming makakaya. Nakaligtas ako nang mahulog ako sa bangin na aking hindi napansin. Hindi naging swerte and aking kapatid. Tinignan kong maigi ang aking mukha mula sa salamin at winari kung ganito rin ba ang kanyang itsura kung siya’y buhay pa. Bago ako umalis ng bahay ay nilagay ko sa holster ang aking rebolber.

***

Ang Maisan Street ay nasa kabilang dako ng siyudad, malayo mula sa aking bahay. Pinangalanan itong Maisan dahil sa dati itong plantasyon ng mais ng mga Dela Cruz; ang namumunong pamilya sa Senteno. Ngayon, ang mga sumasayaw na mais sa saliw ng malalakas na hangin ay napalitan ng mga matatayog na mga gusaling hindi mapayuko ng kahit na malakas na bagyo. Ito na ang tinatawag na Business District ng Senteno: mga opisina ng mga multinational companies na pagmamay-ari pa rin ng mga Dela Cruz.

Nang ako’y dumating sa pinangyarihan ng krimen, nakita ko si George na inaayos ang kanyang salamin upang makita nang mabuti ang kanyang mga tala sa mga kislap ng pula’t bughaw ng kanyang kotse. Ipinarada ko ang aking kotse sa kanyang tabi. Nang makita niya ako’y binigay kaagad niya sa akin ang kanyang malaking kwaderno.

“Sino daw ang nakakita ng bangkay?” una kong tanong habang binabasa ang kanyang mga sinulat.

“Tsip, isa pong tanod na nagpapatrolya sa barangay na ito,” tinuro niya ang isang litrato ng biktima. “Nadatnan namin siyang walang pitaka. Maaari po kayang isa lang itong kaso ng panghoholdap?”

“Nasaan ang bangkay?”

“Nandoon Tsip,” kanyang tinuro ang isang poste ng ilaw na may nakapalibot na dilaw na police tapes. “Mayroon nang limang miyembro ng SOCO na nag-inspeksyon ng katawan. At Tsip, di ko na po ginalaw ang crime scene ngayon.”

“Mabuti, ayaw nating maulit muli ang aksidente dati,” napangiti ako sa hiyang biglang bumalot sa kanyang mukha.

Si George ay isa sa mga bagong miyembro ng pulisya ng Senteno. Ayon sa kustom, siya ay magiging katuwang ko sa loob ng isang buwan upang malaman niya ang mga pangunahing responsibilidad sa pulisya. Sa unang kasong kanyang hinawakan, may nagtimbre sa kanyang mayroong natagpuang bangkay sa isang bakanteng lote. Agad siyang pumunta sa pinangyarihan ng krimen at nag-inspeksyon mag-isa. At dahil sa madilim nang panahong iyon, natalisod siya sa mismong bangkay, at nakontamina ang pinakaimportenteng ebidensya sa kaso: ang katawan ng biktima. Sa kabutihang palad, sumuko ang pangunahing suspek at umaming guilty.

Sinuot namin ang aming gwantes upang inspeksyunin ang katawan na nakahilata sa malamig na aspalto. Ang kanyang ulo ay halos hindi na makitaan ng mukha: wala na itong mata, ilong, o bibig. Para na lamang itong bulaklak ng dugo’t laman na namukadkad.

“Ang biktima ay may magarang suot, ngunit wala na siyang gamit na dala-dala. Tulad po ng sabi ko, sa tingin ko ay isa itong kaso ng holdap,” sabi ni George.

“Sa tingin ko hindi ito isang kaso ng pagnanakaw,” sabi ko sa kanya.

“Bakit po Tsip?”

“Dahil ang ginamit na baril sa kanya ay isang shotgun. Nakita mo ang erya ng sugat? Malaki. Kung ikaw ang holdaper, gagamit ka ba ng shotgun para mang-holdap?”

“Hindi po Tsip.”

“At bakit?”

“Dahil masyadong malaki ang shotgun pang-holdap.”

“Tama. Sa ganitong mga kaso, di sapat na magaling ka lang magsiyasat; dapat alam mo din kung paano mag-isip ang mga gumagawa ng krimen.”

“Salamat po Tsip. Pero tanong lang po, bakit kinuha ng pumatay ang kanyang gamit?”

“Hindi lahat,” inangat ko ang baba ng bangkay upang ilantad ang kanyang makintab na gintong kwintas na mayroong hugis-pusong palawit.

“Mukhang may nakasulat sa pendant” sabi ni George. Tinignan naming maigi ang palawit at nakita ang ‘LDC’ na nakaukit dito.

“Gustong ipamukha ng pumatay na isa lamang itong kaso ng holdap,” bigla akong napatawa. “Siyempre hindi naman tayo ganoon ka-bobo di ba?” Napangiti si George.

Tumingin ako sa paligid. Wala pang bakas ng araw.

“Ano pong tinitignan niyo, Tsip?”

“Baka may CCTV na nakakuha ng pangyayari.”

“Ayun po Tsip!” May isang kamera 20 metro mula sa crime scene.

“Dalawang oras pa bago magbukas ang Communications Office. Nag-almusal ka na ba?”

Pumunta kami sa isang café malapit sa Business Dsitrict na bukas 24 oras. Habang kami’y abala sa kape’t pandesal, nagsusulat pa rin si George sa kanyang kwaderno. Mabagal na gumagapang ang araw paakyat ng langit, at ang kanyang mga sinag ay tumatagos sa mga bintana ng mga gusali. Sa bintana ng café ay aking nabanaag ang muling pagkabuhay ng natutulog na syudad habang ito’y niyayapos ng araw. Ang city hall, na siyang pinakamatayog sa lahat ng gusali sa syudad ang unang nakaramdam ng halik ng bukangliwayway. Ito ay nakaistasyon sa gitna ng syudad, tila nakamasid maiigi sa bawat tao sa ibaba. Unti-unting binabasag ng mga busina ng kotse ang katahimikan ng mapayapang imahe. Naglabasan na ang mga tao mula sa kanilang lungga, ang iba ay nagmamadali sa kanilang mga trabaho. Ang aking nakikita ay isang maunlad na syudad na dahil sa isang pamilyang namuno ng 30 taon.

“Gusto mo pa ng kape?” ginulo ng weyter ang aking isip.

“Ah, sige. Black, walang asukal,” sabi ko. “Gusto mo pa ng kape, George?”

“Ay, di na po Tsip.”

Mabilis na nasulyapan ng weyter ang litrato ng biktima na nasa mesa. Umalis siya mula sa aming mesa na may mukha ng pandidiri.

“Bakit mo naisip maging pulis?” tanong ko kay George upang mawala ang katahimikan. Nakayuko pa din sa kanyang kwaderno, mabilis siyang tumugon na parang batang sasagot sa tanong ng isang guro: “Dahil gusto kong mawala ang krimen at maging mapayapa ang ating syudad.”

Nang marinig ko ito, naalala ko ang aking optimistikong pag-iisip noong nasa edad pa ako ni George. Lahat ata ng mga pulis ay ganito ang pangarap: maiwaksi ang krimen sa ating bayan.

“Kung iisipin, kaya nabuo ang sistemang panlipunan ay dahil sa krimen. Maraming mamamayan ang nangangamba na wala silang kapangyarihan upang iwaksi ang kasamaan. Kaya nila binuo ang gobyerno ay upang maging panatag ang lahat, dahil mayroong mas makapangyarihan na kayang labanan ang krimen para sa kanila. Matagal nang mayroong pamahalaan at kapulisan, ngunit kailanman ay hindi nawala ang krimen. Alam mo ba kung bakit?”

Sa sinabi kong ito, inilabas ni George ang kanyang mukha mula sa kanyang kwaderno. “Bakit po Tsip?”

Natawa ako ng konti sa kanyang tanong. “Hindi mo makakahon ang sagot sa isang pangungusap. Maraming dahilan ang tao upang gawin ang kanilang ginagawa. Maraming kaso ay dahil sa kahirapan. Ang iba ay dahil sa gusto nilang maghiganti o sa bugso ng damdamin. Alam mo ba na may isa akong kaso dati na pinatay niya ang isang tindera dahil sa walang load ang tindahan. Isipin mo yon? Dahil lang sa cellphone load.”

Sabay kaming tumawa. “Iyon pala ay dahil sa tinatawagan niya ang kanyang kinakasama na gustong makipaghiwalay sa kanya, at naubusan siya ng load. Eh natapat na walang load ang tindahan,” ako’y napabuntong hininga.

“Pero may iba rin na ang tanging dahilan ay gusto nilang gumawa ng masama. Mas nakakatakot ang mga ganitong tao, dahil hindi sila mabilis mahuli. Ang tanging laban natin sa ilang kriminal ay ang kanilang motibo. Nakita nating walang bag ang katawang itinapon, una nating naisip ay nahopdap ito. Ngunit paano kung gusto lamang pumatay ng taong ito at wala na siyang ibang dahilan?” Napatingin ako sa mukha ni George.

“May problema ba, Tsip?”

Sa isang iglap, ay nakita ko ang aking mukha.

“Tsip?”

“Wala ito. May naalala lang ako,” sabi ko.

Bumalik na ang weyter dala ang isang tasang kape. “Ito na po ser, Black, walang asukal.”

***

Ang city hall ay isang lakaran lamang mula sa Business District. Nasa loob ng gusali ang Communications Office, ang mata’t tenga ng aspaltong gubat. Kinokontrol nila ang lahat ng mga surveillance camera sa buong bayan. Ang opisinang ito ay tinayo ng isang Dela Cruz base sa kanyang pangunahing layunin na mabawasan ang krimen.

Nang kami’y napadpad sa Communications Office, isang taong abot tenga ang ngiti ang sumalubong sa amin. “Ano pong maitutulong ko sa inyo?” bati niya.

 “Gusto kong makakuha ng kopya ng teyp sa Maisan Street,” sabi ko habang pinapakita ang aking tsapa. “Para ito sa isang kaso.”

Nagtayp ang lalaki sa kanyang kompyuter. Ang kanyang artipisiyal na ngiti ay naging ekspresyon ng pangamba. “Hmmm...”

“May problema ba?” tanong ni George.

“Mukhang namatay lahat ng CCTV sa buong syudad kagabi.”

“ANO?!” di ko mapigilan ang sariling mapasigaw.

“Kailangan kong i-alerto si Mayor,” sabi ng receptionist habang umaalis upang tawagan ang alkalde.

“Tsip, sa tingin mo konektado ito sa kaso natin?” tanong ni George.

“Maaari, pero maaga pa para sabihin iyan. Bumalik na tayo sa aking opisina. Wala tayong mapapala dito.”

Ang headquarters ay ang pangalawang pinakamatarik na gusali na nasa kanan ng city hall. Sa malayo, ang dalawang istruktura ay mukhang dalawang di magkasinglaking tore. Sa loob ng gusali, ang mga pulis ay sumalubong sa akin ng mainit nilang mga bati. Sa labas ng aking opisina na nasa pangalawang palapag, ibinaba ni Celia ang kanyang hawak na telepono upang bumati sa akin ng “Welcome back sa inyong bahay, Tsip.” Napangiti kami ni George, at binati siya ng magandang umaga. Bago ako pumunta sa loob ng opisina, inutusan ko si Celia na tawagin ang opisina ng Mayor tungkol sa hacking na naganap sa Communications Office.

Sa loob, hinayaan kong lamunin ako ng silya sa labis na pagod. Ang autopsy report ng bagong kaso ay nasa  aking mesa. Binuksan ko ito at binasa ang ilan nitong parte.

“Anong sabi?” tanong ni George habang nagtitimpla ng kape.

“Madaming nakitang asukal sa lalamunan ng biktima.”

“Mukhang mayroon tayong serial killer. Wala pa bang nagtatanong kung merong nawawalang tao?”

“Sige itatanong ko kay Celia,” tinawagan ko siya. “Celia, may nagreport na ba ng missing?”

Ngunit iba ang naging sagot niya.

“Tsip, si Mayor. Nasa labas siya ng opisina mo. Gusto ka raw makausap.”

Sumabog ang pintuan at mula dito’y lumabas ang isang matabang lalaking nakasuot ng tuxedo na kung saan ang butones ay nagpupumiglas na makawala. Ang kanyang postura ngayon ay ibang-iba sa imaheng action star noong 20 taon mula sa kasalukuyan. Mayroon siyang tungkod upang mapanatili ang kanyang tindig. Puno ng linya ang kanyang mukha; karamihan ay nasa malapit sa kanyang labi dulot ng pagngiti nang matagal. Ito ang mukha ng respeto at yaman: ang mukha ni John Dela Cruz.

“Mr. Mayor, ano pong problema?” tanong ko.

“Tungkol ito sa aking anak na si Lucia,” malamlam ang kanyang boses at nangingig, “Di pa siya umuuwi simula kagabi.”

“LDC,” bulong ni George.

Nagtagpo ang aming mga mata. Sinong tanga ang papatay sa unico hija ng mayor?

Nangasim ang mukha ng mayor nang sinabi ko ang tungkol sa katawang nakita namin sa Business District.

“Sinasabi mo bang patay na ang anak ko? Na pinatay siya sa aking siyudad?”

“Di na mamukhaan ang biktima pero isa itong posibilidad. Mayroon siyang suot na kwintas na may nakasulat na ‘LDC’ sa pendant.” Pinakita ko ang litrato ng gintong kwintas. “Sa kanya ba ito?”

Nang makita ng mayor ang litrato, labis na pighati ang lumantad mula sa kanyang mukha. Hindi siya makapaniwala.

“Ito ang buong autopsy report, pero inaabisuhan kitang wag tignan kung hindi ka handa. Masyadong brutal—” dinakma niya ang polder mula sa aking mga kamay.

Unti-unting nawawala ang kulay sa mukha ng mayor kada palit ng pahina. Sa dami ng kanyang nakita, di na kinaya ng mayor at tuluyan nang napaluha. Ito ang unang pagkakatong makita ko ang isang taong mataas ang estado sa buhay na magpaulan ng luha. Isa itong imahe ng taong mahina, ibang-iba sa imahe ng matatag na mayor ng matatag na Senteno na alam ng publiko. Umiyak siya nang umiyak na parang batang naagawan ng kendi.

***

Mabilis na kumalat ang balita sa bayan na parang sunog sa isang gubat. Nang tanghali na, maraming mga reporter sa TV at dyaryo ang nagkumpulan sa tapat ng city hall upang malaman kung paano nito maapektuhan ang darating na eleksyon. May mga sabi-sabing si Adam Dela Peña, ang katunggali ni John sa pagka-mayor, ay kasabwat sa pagkamatay ni Lucia. Ang mga Dela Peña ay ang pangalawang pinakamayamang pamilya sa Senteno, nagmamay-ari ng kalahati ng plantasyon ng kape sa bansa. Tahimik lang ang mga Dela Cruz buong araw sa isyung ito. Si Adam, na nais na depensahan ang kanyang pangalan mula sa krimen, ay pinagpipilitang hindi niya ito kasalan, bagkus isang kagagawan ni John upang makaligtas sa mga kaso ng korapsyong pinupukol sa mga Dela Cruz.

“Wag nating kalimutan na ang mga Dela Cruz din ang bumwenas sa isyung ito.” Sabi ni Adam sa isang interbyu. Maririnig ang singap nga mga taong nanonood ng TV sa lobby ng headquarters.

“Sa tingin mo ito ay isa lamang plano ng mayor upang makatakas siya sa mga kaso ng plunder?” tanong ng interbyuwer.

“Malamang.” Lumakas ang reaksyon ng mga tao. “Pinatay niya ang sarili niyang kapatid para mapunta sa pwesto niya ngayon. Ano sa tingin mo ang pipigil sa kanya upang patayin ang sarili niyang anak?”

Dito na naghiyawan ang mga hindi kumbinsido sa opinyon ni Adam. Naungusan ng mga sigaw ang pagsisikap ni Adam na ipagtanggol ang kanyang sarili.

“Tsk tsk tsk. Grabe talaga itong si Adam” sabi ni George habang pinapanood ang interbyu. “Sa tingin niya papatayin ng isang ama ang kanyang sariling anak para sa lamang isang pwesto.”

“Alam mo bang ang pagkamatay ng kanyang kapatid ang unang kasong hinahawakan ko?”

“Hindi ko alam yun, Tsip.”

“Siya lang ang nag-iisang suspek sa krimen. Maraming mga ebidensyang nakaturo sa kanya, kasama na ang isang hintuturong nakita sa ilalim ng kanyang kama.”

Nakita ko sa mga mata ni George na hindi siya makapaniwala sa kinekwento ko

“Anong nangyari pagkatapos?” Tanong niya.

“Sa tingin mo magiging mayor pa rin siya ngayon kung nakulong siya?”

“Ngayon ko lang narinig ang kwentong yan.”

“Dahil wala namang nagsasalita tungkol dito.”

Ibinaling niyang muli ang kanyang mata sa telebisyon. “Tsip, ito na ang inyong press conference.”

Nakita ko ang aking sarili sa TV habang inuulan ng mga tanong. Mga tanong tungkol sa suspek. Mga tanong tungkol sa pagkasangkot ng mga Dela Peña sa pagkamatay. Kung paanong namatay ang lahat ng CCTV na kinokontrol ng Communcations Office nang nangyari ang krimen. Nakita ko ang aking sariling pinagpapawisan at hinihimas ang bigote upang maitago ang aking kaba.

Isa lang ang sagot na aking nabigay sa lahat ng tanong: “Wala pa kaming sapat na ebidensya upang makapagbigay ng impormasyon tungkol  sa suspek. Patawad.” Doon natapos ang balita ukol sa pagkamatay ni Lucia. Biglang nag-cut ang TV sa isang political ad ng isang kumakandidato bilang senador.

Nakaramdam ako ng pagkalabit sa aking balikat. Nang tumingin ako sa likod ay nakita ko ang isang matandang babaeng umiiyak.

“Ano pong ginagawa niyo dito ma’am?” tanong ni George. “Kung may gusto kayong i-report pumunta lang kayo doon sa lalaking nasa counter.”

“Hayaan mo siyang magsalita,” sabi ko.

“Tungkol ito sa a—aking apo...” hindi na niya matapos ang kanyang sasabihin at tuluyan nang napahagulgol.

“Bakit di natin ito pag-usapan sa aking opisina. George, maaari mo ba siyang tulungan?”

Ginabayan namin ang matanda papunta sa aking opisina. Sinabihan ko si Celia na kumuwa ng kape para sa matanda. Hinayaan muna namin siyang makapagpahinga at binigay ang kapeng tinimpla ni Celia. Nang matigil na ang kanyang pag-iyak, itinuloy na niya ang kanyang kwento.

“Kagabi sumasakit ang aking tuhod dahil sa aking rayuma. Pinagpipilitan niyang pumunta sa botika para bumili ng mefenamic acid upang mawala ang sakit, pero pinipigilan ko siya. Sabi ko ay dalaga pa naman din siya at gabing-gabi na. Hindi na siya nakauwi. Nag-aalala talaga ako at baka kung anong—” umiyak siyang muli. Binigay niya ng litrato ng kanyang apo.

Niyakap ko siya. “Wag po kayong mag-alala ma’am. Gagawin namin ang lahat ng aming makakaya upang mahanap natin siya.” Nakita ko ang pag-iling ni George.

Nagtama ang aming mga mata ng matanda; siya’y napangiti at ito ang unang pagkakataong nakakita ako ng pag-asa sa kanyang mukha.

Matapos kong tanungin ang kanyang pangalan at contact number, umalis siya ng headquarters. Pinapanood ko siya bintanang nasa aking opisina habang siya ay papalayo mula sa gusali. Nilamon siya ng mga taong naghihintay ng balita sa harap ng city hall. Pababa na ang araw. Nahulog ang buong syudad sa kadiliman.

“Alam mong hindi natin siya matutulungan,” sabi ni George habang nagtatayp sa kanyang computer.

“Ano bang problema mo?!” sigaw ko kay George. Masyadong napalakas ang aking boses. Tumigil ang kanyang pagtayp at biglang yumuko.

“Sinabi mong ang dahilan kung bakit gusto mong maging pulis ay upang mabawasan ang krimen, at maging mapayapa ang ating syudad. Tungkulin natin ito sa lahat ng mamamayan ng Senteno: mayaman man o mahirap!”

Umalingawngaw ang aking mga sinabi sa opisina. Wala nang nagsalita. Pagkatapos ng isang minuto’y tinuloy niya muli ang kanyang pagtayp. Sa aking mesa ay nakalagay ang apat na autopsy reports ng mga kasong noong nakaraang linggo pa nandito at nilangaw na. Umupo ako’t binuksan ang isa.

Tama si George. Hindi namin kayang tulungan ang matandang babae. Wala akong magagawa sa apat na kasong ito. Walang kapangyarihan ang pulis na magbigay ng katarungan sa mga ordinaryong tao. Nahihiya ako para sa aking sarili, ngunit ganoon na ang sistema. Kailangan naming magpokus sa pagkamatay ng anak ng mayor. Sinara ko ang autopsy report ng lumang kaso at binuksan ang report kay Lucia Dela Cruz.

Narinig ko ang tunog ng telepono. Kinuha ko ito bago matapos ang unang kuliling.

“Tsip,” sabi ni Celia. “Tinatanong ng mayor kung ilang pulis ang ide-deploy sa plaza para sa burol ni Lucia bukas.”

“Sa plaza? Di ata magandang ideyang gawing publiko ang burol.”

“Ano pong sasabihin ko sa kanya?”

“Sige sabihin mong magde-deploy ako ng 25 pulis bukas.”

“Sige Tsip, sasabihin ko na ngayon din.”

Dinikit ko sa corkboard katabi ng aking mesa ang litratong binigay ng matanda. Muli kong binasa ang autopsy report ni Lucia.

***

Mayroong libo-libong tao sa burol sa plaza. May sabi-sabing dito iaanunsyo ng mayor ang kanyang magiging plano sa susunod na eleksyon. Nakakalat ang mga pulis sa paligid at karamihan ay nasa entrance ng plaza. Nasa balkonahe ako ng simabahang nakatapat sa stage kung saan makikita mo ang lahat. May mga TV reporters at camera malapit sa stage. Sa gitna ng stage ay ang banga ng abo ni Lucia na napapalibutan ng maraming bulaklak mula sa sumusuporta sa pamilya.

Tahimik ang iba na nagdadasal habang ang iba ay umiiyak sa isang taong hindi nila kilala nang personal. Nabasag ang katahimikan nang mangyari ang hinihintay ng lahat: ang pagdating ng mga Dela Cruz. Isang Lamborghini ang humati sa gitna ng madla. Naghiyawan at nagpalakpakan ang lahat sa tuwa. May mga taong nagpupumiglas na humaplos sa kotse ng mayor na parang mapapagaling sila nito. Pumarada ang kotse malapit sa stage at lumabas ang mayor mula dito. Lalong lumakas ang hiyawan. Umakyat ang mayor sa stage na kumakaway at ngumingiti sa mga tao, ibang-iba sa mayor na nasaksihan kong umiyak na parang bata kahapon. Hawak-hawak ang isang mikropono, umubo siya upang linisin ang kanyang lalamunan na siyang nagpatigil sa hiyawan ng lahat.

“Naaalala ko pa noong bata pa ako at ang syudad na ito ay napakahirap. Maraming krimen kaya hindi umuunlad, pugad ng mga mahihirap at walang trabaho. Ngunit ngayon, maunlad na ang Senteno. Inilagay ng tatay ko ang syudad na ito sa pedestal mula sa kawalan. Tinuloy ko ang mga programang sinumulan ng tatay ko, at natuloy din ang pag-unlad ng syudad. Ipapasa ko sana sa mga kamay ng anak kong si Lucia ang Senteno—” tumalikod siya at itinuro ang banga. “—ngunit mayroong kumitil sa kanyang buhay. Mayroong mga taong gusto kaming alisin sa syudad at tanggalin ang pag-unlad sa Senteno. Pero kahit na ganoon man, hindi kami matitinag na serbisyuhan kayo. Narito ang aking anak na lalaki, si Henry—” tinawag niya ang kanyang anak na humarap sa  publiko “—upang ituloy ang serbisyong Dela Cruz. Kakandidato siya bilang mayor sa darating na eleksyon.”

Magkahalong tuwa at pangamba ang reaksyon ng mga manonood.

“Wag kayong mag-alala mga kababayan. Magpapatuloy pa rin ang pagserbisyo ko sa mga tao. Kakandidato ako sa susunod na eleksyon sa senado. Ipagpapatuloy ko ang serbisyong Dela Cruz sa buong bansa! Mabuhay ang Senteno!”

Naging maligalig muli ang mga tao: nagtatatalon, nagpapalakpakan, at naghihiyawan.

Sa kalagitnaan ng pagsasaya ng mga tao, isang malakas na BANG ang umulanig sa hangin. Nahulog mula sa stage ang mayor. Nalunod sa dugo ang mga bulaklak sa likod niya. Napalitan ang sigaw ng kasiyahan ng hiyaw ng takot at pagkagulat. Nagtakbuhan ang lahat ng tao mula sa plaza. Bumaba ako mula sa simbahan at tumakbo papuntang stage; sumuong sa daluyong ng taong nais makalabas.

Habang nagkakagulo, nakita ko ang isang taong nakaputing maskara na may hawak na shotgun: ang bunganga nito’y umuusok pa. Tumakbo ako papunta sa kanya. Nagtama ang aming paningin, ngunit hindi siya gumalaw. Sinuntok ko ang kanyang mukha at nahulog ang kanyang maskara...

At nakita ko ang aking mukha.

What if the Infinity Stones are actually the Silmarils?

Hahahaha yeah. It sounds really ridiculous. This post is not about that though.

I just read that previous post on how Pulp Fiction is actually an extension of The Silmarillion. For all its worth, most of the explanations of the author of the post fits well with what's inside of Tolkien's tome: the briefcase containing one of the Silmarils and Jules's famous bible quote capturing one of the passages in The Silmarillion. Of course there are lots of explanation that are a bit of a stretch: like Mia being a Maiar simply because of the similarities of the name, compounded to that is the fact that she survived being overdose, an evidence that she is immortal (for some reason). However, no matter how ridiculous it sounds, the post tells us that Pulp Fiction contains some likeness with The Silmarillion, and I think this is because of what we call "intertextuality" in fiction. Intertextuality is the shaping of meaning of texts (or images, since it can now apply to film) by using them to specifically symbolize the same thing. Because of intertextuality, all forms of fiction are said to be interconnected. Any form of fiction will contain symbolic texts/images that hold the same meaning from another symbolic texts/images from any other book. With this, aw now tend to associate something glowing and gem-like to mean something that holds extreme power, in which The Silmarils, the mysterious thing inside the 666 briefcase, and heck, even the infinity stones, all holds the same essentiality.




TLDR: All forms of fiction are, in a way, connected, because of intertextuality.

Why Akira is a triumph in manga

Akira is a manga created by Katsuhiro Otomo. The six-volume series is set is a post-apocalyptic Neo-Tokyo in the year 2019, built amidst the ashes of an unknown explosion that happened in 1982. Clues about the past catastrophe tend to resurface, and a youth gang lead by Kaneda managed to uncover government secrets. 

The manga explores human desires on power and corruption. Although Akira is a science fiction, the manga triumphs in the incorporation of realism in each of its pages. From depictions of three-dimensional characters to vivid painting of a dystopian future, Akira rose above of its kind due to breakage of common manga conventions.

Intricate Characters

A major problem in most of manga is the proliferation of one-dimensional characters. This is a trope wherein the only thing that describes a character is his/her motivations. All characters are designed to have motivations that force them to do some actions, which in turn drive the story forward. In reality, human beings tend to shape and be shaped of certain events. A one-dimensional character is a product of a writer who focused solely on the plot without giving one’s characters room to evolve. Otomo managed to give every character enough background for the readers to know them more. He managed to depict Tetsuo’s frustration as a weakling in the face of Kaneda. Kei, a character who was always overshadowed by her own gender, struggles to have importance in a testosterone-fueled society. The Colonel, the head of Neo-Tokyo’s Akira project, is powerless to protect Neo-Tokyo from chaos. These different aspects of human experiences are present in Akira which makes the characters more relatable to the readers.

Not in-your-face

Another common problem in a lot of manga series is the writer’s need to spoon-feed everything that is happening in the story. One manifestation of this is the frequent use of thinking bubble to portray what a character is thinking even though it is obvious to the reader what they feel. Current American comics doesn’t use this technique anymore and everything is portrayed using dialogue bubbles or narrations. It is very brave of Otomo to include such subtleties to be present in Akira, even though concepts like creation of a universe in one’s mind are complicated to discuss. It is up to readers to know and find out what is happening in the story on their own. This not-in-your-face method of telling a story in the graphic medium induces a two-way active connection with the reader. It requires more from the reader and the reward of finding out the truth in the story is more satisfying.

System on a Background of Chaos

Akira is a very chaotic manga. There are lots of action, graphic violence, and explosions. Even though this is the case, the chaos is laid down in every page in a systematic way that the reader still understands what is happening. One manifestation of the system is the use of non-overlapping grids in every panel which does not confuse readers on where panels start or end. The use of overlapping grids is prominent in a lot of manga especially on scenes where lots of action if happening. This is a bad practice since it multiplies confusion for the readers. Another manifestation is prior to the confrontation: the motivations of every character are known which makes readers understand layers of reasons and results of any battles.

The Fourth Dimension in "From Hell"

"From Hell" Chapter 9, Page 54.

William Gull, the book's infamous Jack the Ripper, realized that he killed the wrong woman. He was assigned by the Freemasons to kill the women who know something about a Royal Family member's infidelity. Each night they pick a woman that is part of the conspiracy to be killed and mutilate their body with. William grew fond of the killings that he reaches euphoria which transcends him through space-time every time he does it. After knowing that the woman he killed that was supposed to be the last in his list was the wrong one, he now confessed to his partner in crime, Netley, that he feels like he was in Hell. Williams became so seduced by death that in his last moment, he became a god: someone who felt the ultimate joy from of his own death.

One Hundred Years of Solitude Review

In One Hundred Years of Solitude, Gabriel Garcia Marquez opened the gate to the town of Macondo-- a realm that is under the threat of constant tragedies and bliss of colorful moments. At the center of it all is the Buendia family and their neverending struggle to attain solitude and to escape loneliness. The book is riddled with bizarre events and characters. The storytelling technique implored in this book is what makes Solitude different from the other books that I’ve read. Marquez successfully managed to blur the lines between what is real and what is fantasy that didn't left the reader hanging from the plot. It's amazing how he managed to contour the tone of his writing that it's solemn when the ongoing story is about war, gleeful when it's about death, and dreamlike when it touches something that is real.

The magical realism has a lingering effect on me, that whenever I contemplate this book, I felt like I once lived in Macondo and became one with the Buendias. No book has ever left me in awe as One Hundred Years of Solitude and I can't wait to visit Macondo again for another time.

Westworld Analysis

According to Jared of Wisecrack, the Westworld park is a metaphor for the Garden of Eden and the hosts, or the robots inside the park, are Adam and Eve because they don't know anything about eveything. Some of the hosts inavertedly found out about the truth that they are just robots inside a park used for the entertainment of humans (similar to taking a bite out of a fruit in the tree of knowledge). But instead of banishing them from the park, they are reprogrammed to their ignorant selves. This means that the whole story of the TV series is the story of creation in a loop: after eating the fruit of knowledge, they are programmed to erase the things that they know and then they are brought back again to Eden. Wyatt, one of creators of the park, wanted to give the hosts a sense of free will, which means he is basically Lucifer tempting the hosts to get a sense of the truth. Of course, Ford doesn't agree with him. As an alternative to free will, Ford put a storage of painful memories to the minds of the host to simulate basic human personalities to them. But not all costumers of the park were easily decieved by this. The Man in Black, after witnessing the misfires of not giving the host a sense of free will, followed up Wyatt's plan. His plan was a little different; instead of putting free will among the hosts, he wants to inject ethics in the park. You see, the hosts in the park doesn't know good from bad since they are just programmed to do the things Ford commanded them to do, so the park has no concept of ethics. The Man in Black executed his plan by doing bad things among the host. Although the hosts are always reprogrammed to their original selves, his plan worked since the painful things that he did were stored in the hosts' memories.
In the season finale, Ford then gave the hosts their own free will as a testament to his friendship with Wyatt. The Man in Black was successful in putting a concept of ethics in the hosts' mind. The hosts aren't ignorant beings anymore like Adam and Eve and they got out of the Garden of Eden.

God, I love this show.

(You can watch Wisecrack's video here)

Probability and Sherlock Holmes

I was always concerned on how Sir Arthur Conan Doyle uses probability to justify Sherlock Holmes's evidence in indicting a certain suspect. He always assumes that the more the events there are to imply, the higher the probability for the whole scenario to happen. The truth is actually the opposite. The more uncertain events you're presenting to prove a point, the lower the probability that we get the right conclusion.

For example, if you saw a man with a dirt on his shoe. You could imply from this that the man didn't cleaned his shoe last night. You can imply from this that the man is probably tired last night and doesn't have the time to clean it up. You can imply from this again that he probably have gone to party last night, that's why he didn't get time to clean his shoes. It can go on and on until you land to a conclusion that the man has a dog in his house.

The problem arises when you put implication over another implications. Because you are never sure in every implication, the probability of the whole scenario that the man has a dog will be diminished. To address this problem you need to put another evidence to improve every level of implication. For example you know that it didn't rain morning of that day, then the event of him cleaning his shoe last night will be more probable to happen. Doyle uses this most the time. He puts more evidences in every level of Sherlock's implication. Still, we are uncertain in every conjecture that we devise, no matter what happen, the conclusion that we get that the man has a dog in his house will be more uncertain to happen. It is not the other way around that if we deal with more implications, the higher the certainty for the conclusion to be true, even if you could see that the whole story fits.

Watchmen and Ethics

Almost three decades since it's written, Watchmen, by Alan Moore, still manifests itself as one of the best works of fiction ever written. It established graphic novels as a tool to deliver groundbreaking plot and to convey message that still echoes in the modern times. One particular topic that is still debated by the public is its ending. The ambiguity of Watchmen's final moments left a tinge to the minds of its readers, because it presents the conflict between two opposing bodies of ethics: Deontology/Kantian ethics and Utilitarianism. 

In deontology, a person believes that there are certain things that are morally right or wrong based on their nature. In Utilitarianism, a deed being right or wrong depends on the benefit it produces. Since most human beings are not absolute when it comes to detecting right deeds from wrong, no matter how many times we think about who's the person who did the right thing in the end of the novel, our mind is conflicted between Rorschach and Ozymandias. The two characters fully embodies the two ethical concepts, including their strengths and weaknesses. 

Rorschach, also known as Walter Kovacs, being the righteous guy of all the Watchmen, sees the horrid thing inflicted by Ozymandias an unjustifiable act even though it is clearly for the better. He didn't compromise because he has his principles; he will never compromise unjustifiable acts even in the face of armagedon. In deontology, it's someone's conscience that imposes what's right and what's wrong, and killing lots of people by implanting horrid images that tend to make them kill themselves is a huge ripple in one's conscience.The problem with him and deontologists is they don't think about the consequences of their act. They have certain rules that if broken, the act a person did is already a wrong thing. They will continue to do the thing that they think is morally correct even though the results will impose a greater threat. At the end of the book, if Rorschach successfully exposed Ozymandias, he will then make the deaths of millions of people all for nothing, amd yet in a way will avenge their fate.

Ozymandias or Adrian Veidt on the other hand, uses logic to know what to do next; measuring what act will impose more happiness to people. In utilitarianism, one good basis on measuring the benefit of a deed, which in the book Ozymandias uses, is the number of people that will benefit from it. Surely, it is better to have a million deaths than seeing the perish of billions of people. Also, the end of the book tells us that his plan really did work in unifying the world. It's the logical thinking that works when you are utilitarian, and most of the time you should not listen in your conscience. There are certain problems in a utilitarian thinking. One problem is the unpredictability of future. There are certain instances that we thought our deeds would improve a situation, but it does not. What if Ozymandias's plan didn't work out to be as he anticipated? One million people just died for a lost cause. Another problem is the limit on measuring the benefit of the deed. When will we stop measuring the happiness that an act would give? This weakness of utilitarianism is highlighted by Dr. Manhattan. He had a conversation with Ozymandias before he disappeared from their world. Adrian asked whether he did the right thing in the end, but Manhattan just replied that nothing ever ends. 

A lot of other works also utilizes these two concepts in order to make a big impression to the audience or reader. Another work by Moore, The Killing Joke, has an ambiguous ending that tests Batman's morality and also the readers'. The last page presents a possibility that Batman killed the Joker once and for all. Killing the Joker would violate his principles, yet letting him live may impose greater danger to the public. On the game The Last of Us, in order to create a vaccine for the pandemic tha killed almost all human beings, the Fireflies need to extract the substance inside Ellie's brain that would evidently kill her. Joel is unwilling to sacrifice Ellie, that's why he rescued her from the camp and killed the members of the Fireflies. These kinds of endings works because most of the people are not absolute when it comes to their ethical beliefs. We always use both our conscience and logical thinking that causes imternal debacle in our brain. At the same time, it also tests a person's response whenever s/he encounter dilemmas.

The Killing Joke ending

I rewatched Battle of the Bastards and a thought came to my mind. It concerns the ending of Alan Moore's The Killing Joke. 

At the final moments of the book, we are shown Batman and Joker sharing laughter after the Joker tells a joke about two patients escaping an asylum. And then the laughter of the two abruptly ended. A lot of people suggest that maybe Batman already snapped and ultimately killed his foe by chocking him or breaking his neck.

But it doesn't make any sense if he really killed the Joker. Although there's no questioning that what he did would be for the greater good and Batman had already enough cause to kill him, it still doesn't make any sense. It mirrors Jon Snow's cause in killing Ramsay Bolton. When he saw Sansa, Jon knows that she has the right in deciding Ramsay's fate because she is the one raped repeatedly by him. Gordon has the right in judging the Joker's fate. It's his daughter that was paralyzed and (possibly) raped. It's him that was also sexually assaulted by the Joker and shown pictures of his naked daughter. Yet he still insists in not killing the Joker because like Batman, Gordon has principles and he chooses to uphold them. Before Bats confronted the Joker, Gordon says to Batman that he has to show the Joker that their way works.

That's why Batman killing the Joker doesn't fit his persona and the situation presented by the book. In doing so, he will fail, not only his principles, but also his friendship with Gordon. He should respect Gordon's decision in letting the Joker live, because Gordon has every right in choosing what he will do to the Joker, no matter how bitter that sounds to Batman.